Ból menstruacyjny

Zapytaj eksperta
W populacji osób młodych zwykle mamy do czynienia z pierwotnym zespołem bolesnego miesiączkowania (primary dysmenorrhea), co oznacza iż etiologia choroby nie została ustalona. Medycyna wyróżnia jeszcze zespół wtórnego bolesnego miesiączkowania, u podłoża którego leżą patologie w obrębie miednicy mniejszej. Choroby te wymagają leczenia przyczynowego.

Objawy bólu menstruacyjnego


Ból ma zwykle charakter napięcia i ucisku w podbrzuszu, mogą towarzyszyć mu bolesne skurcze. Nierzadko pojawiają się nudności, objawy dyspeptyczne oraz dodatkowe bóle głowy.

 

Kobieta w łóżku trzymająca się za głowęPrzyczyny
Prawdopodobną przyczyną zespołu pierwotnego bolesnego miesiączkowania jest rozregulowanie pewnych procesów biochemicznych. Zaburzenia hormonalne polegające na zachwianiu stosunku żeńskich hormonów płciowych oraz zmianie uwalniania hormonów podwzgórzowych wpływają bezpośrednio na zaburzenia syntezy prostaglandyn, wyzwalających silne i nadmiernie częste skurcze mięśnia macicy, uniemożliwiające prawidłowy przepływ krwi przez mięsień, co klinicznie manifestuje się występowaniem bólu.

 

Leczenie
Kobieta skulona siedzi na łóżku Terapia ma charakter objawowy i zależy od indywidualnych dolegliwości, ich intensywności oraz potrzeb w zakresie regulacji płodności. Lekami z wyboru dla kobiet, które nie stosują antykoncepcji hormonalnej są niesterydowe leki przeciwzapalne. Ich skuteczność oceniana jest według różnych badaczy na 70-100%. Leki te znoszą również objawy towarzyszące bolesnej miesiączce, takie jak ból głowy, mdłości i wymioty. Można je zalecać tuż przed menstruacją, gdy kobieta mocno odczuwa bóle związane z napięciem przedmenstruacyjnym, a także podczas miesiączki (szczególnie na jej początku). Kobietom, które nie reagują na niesterydowe leki przeciwzapalne, nie tolerują tych leków bądź bardzo zależy im na kontroli płodności można zalecać doustne środki antykoncepcyjne. Wykazują one skuteczność u około połowy pacjentek. Terapię uzupełniającą stanowią łagodne środki uspokajające, najlepiej ziołowe, betamimetyki oraz blokery kanału wapniowego. Ulgę w cierpieniu przynoszą także miejscowe okłady, w zależności od indywidualnego reagowania, łagodnie rozgrzewające bądź ochładzające, a także delikatny masaż okolicy podbrzusza. Do rzadziej stosowanych, alternatywnych sposobów leczenia należą akupunktura, akupresura i psychoterapia.